De mercado van Silvia en Buga

Een van de campings waar overlanders enthousiast over zijn is de Bonanza camping bij Silvia in zuid Colombia. Je rijdt er naar toe over een nieuw aangelegde weg met prachtige uitzichten over de omliggende regenwouden. Kika en haar gezin zijn oorspronkelijk Marokkaans en zijn hier 9 jaar geleden neergestreken en een camping begonnen. Wat een hartelijke vrouw, begaan met iedereen en geeft tips en ideeën over het vervolg van je reis door Colombia. Ze bakt brood en tajines die erg lekker zijn.

Maar de belangrijkste reden om hier naar toe te komen is de mercado van Silvia op dinsdagmorgen. We stappen uit de bus en zijn op het centrale plein met een mooie witte kerk waar een grote kerststal staat. Overal zitten mensen met elkaar te kletsen want de reden om naar de markt te komen is natuurlijk ook sociaal contact. In deze omgeving wonen nog verschillende inheemse gemeenschappen o.a. de Misac en de Nasa. De mannen en vrouwen zijn gekleed in hun dagelijkse klederdracht. De vrouwen dragen een zwarte wikkelrok met een koningsblauwe cape en de mannen een blauwe omslagrok en een zwart jak. De ene stam draagt bolhoedjes en de andere een plat rieten hoedje. De vrouwen hebben prachtig dik glanzend zwart haar, wat ze waarschijnlijk zelf knippen want model zit er niet veel in.

Deze mensen verbouwen groente in hun eigen tuin die ze dan weer verkopen op de grote markt van Silvia. Ze komen uit alle omstreken naar de markt met de open bussen, de chiva’s. Op het dak en achterop laden ze zakken meel en aardappels. Soms een kast of een motor het kan er allemaal op. Boven op het dak zit tijdens het rijden een man die de zaak in de gaten houdt. Prachtige bussen in allerlei kleuren. De communities hebben hun eigen rechtssysteem en scholen en hebben grote stukken grond gekregen en geld van de overheid, dus worden hier niet gediscrimineerd.

We aten empanadas gemaakt van maismeel met gehakt in een cafeetje tussen de mensen. De empanadas werden voor onze neus gemaakt door een aantal dames. Het valt niet mee om een praatje met ze te maken maar ze zijn heel toegankelijk en geïnteresseerd in ons. Meestal is een hand of lach al genoeg voor contact.

Toen we weer terug kwamen op de camping had Kika de tafel mooi voor ons gedekt en een heerlijke tajine voor ons gemaakt uit de Marokkaanse keuken. De volgende morgen namen we afscheid van haar en de rest van de overlanders en vertrokken weer naar de Panam.

We naderen de stad Buga, hier komen alleen religieuze toeristen want in de Basiliek zijn  allerlei wonderen gebeurd. Uiteraard is hier geen camping, dus wordt het een parquadero voor vrachtauto’s. Omdat het morgen kerst is denken we dat dit een redelijk rustige plaats is om de nacht door te brengen. We staan naast een oude stinkende bus die zonodig midden in de nacht moet starten en zeker een kwartier staat te stinken. GVD wat is dat voor een eikel….De volgende morgen op kerstochtend regent het pijpenstelen. We hebben wel eens op leukere plekken gestaan dan tussen al die diepe plassen. Gewapend met paraplu’s gaan we de stad in en Buga blijkt een heel mooi oud centrum te hebben en een park met tropische bomen. We besluiten nog maar een nachtje te blijven staan want het wordt een puinhoop met die modder.

We rijden verder over de Panam en gaan lekker eten in een restaurant met een tuin met kolibri’s en een botanische tuin. We overnachten op hun parking maar besluiten dat dit nou echt de laatste keer is. Ik trek het niet meer, de herrie van de vrachtwagens en de uitlaatgassen. Als we s’morgens opstaan en de blauwe lucht zien verbazen we ons erover dat er nog steeds zuurstof is. Als je al die uitlaatgassen ziet van de vrachtwagens, auto’s en motoren is het eigenlijk onvoorstelbaar.

We vervolgen onze reis naar de Koffieregio maar daarover later meer.

Wij wensen jullie een heel gelukkig en gezond Nieuwjaar!