De Caribische kust en het oosten

Vanuit de camping van de Fransman, waar de Enjoy geparkeerd stond toen we in Cartagena waren (die keurig onze was gedaan had) rijden we via Santa Martha langs de kust naar het Tayrona nat.park. Dit is een van de publiekstrekkers van Colombia. Prachtige stranden en ongerept oerwoud. Je kunt hier alleen over de wandelpaden naar het strand lopen en daar een tentje huren, maar dat vonden wij erg basic plus dat de wandeling erg ver is en als je niet blijft overnachten moet je dezelfde route weer terug lopen in de hitte.

De weg langs de kust met prachtige bomen en oerwoud is ook zeer de moeite waard. We wisten van Monique en Sjors dat camping Bernabe erg mooi was dus was het niet moeilijk wat de volgende stop zou zijn. Deze camping ligt pal aan de Caribische zee en heeft maar een smal strandje maar met de Enjoy onder een palmboom (wel uitkijken dat er geen kokosnoten afvallen) was het hier heerlijk om een paar dagen uit te rusten.

Het voelt heel bijzonder om nu zowat op het noordelijkste stuk van Zuid Amerika te zijn. We hebben het hele Zuid Amerikaanse continent intensief bereist de laatste jaren. Het zou een logisch vervolg zijn om nu naar Venezuela te gaan maar dat is nu niet het juiste moment nu Maduro is gevangen genomen.

We zijn via de westkant van Colombia naar het noorden gereden en gaan nu via de oostkant terug naar Ecuador. We reden de mooie groene route terug naar Santa Martha. Hier in Finca Quinta de San Pedro Alejandrino is op 17 december 1830 Simon de Bolivar overleden aan TBC. Hier is nog steeds de kamer te bezoeken waar hij is overleden en is er een museum en verschillende standbeelden om hem te eren.

We twijfelden over de lange rit naar Mompox over slechte wegen. Veel regen en nog steeds de lekkage maakte het er niet leuker op. Mompox ligt in een soort delta met veel water, kleine eilandjes van groen en vogels. Toen we in het stadje aankwamen stonden er verschillende straten blank. We vonden een hotel met een parking erachter en sliepen een paar nachten lekker in het hotel met airco aan, want het is er erg heet.  Prachtig stadje Santa Cruz de Mompox gelegen aan de Magdalena rivier waar vroeger veel goud en zilver in de haven werd geladen voor Spanje.

Mompox is niet zo supertoeristisch als veel andere stadjes in Colombia. Het is heel rustig en wordt nog geheel bewoond door de Momposinos anders dan in Carthagena wat voornamelijk bestaat uit horeca en winkels. Heerlijk om aan de Magdalena rivier te zitten in de wind want het is hier ook bijzonder warm en vochtig. We vonden het een heel charmant stadje gesticht in 1537 met 5 kerken en een warme lokale sfeer. We werden aangesproken door een gids die vertelde dat om 15.00u een boot vertrok voor een tocht over de rivier en zijarmen. Er zouden veel vogels zitten. Tuurlijk gaan we mee. Het was een mooie tocht, we hebben genoten van de vele watervogels en het is met deze temperaturen heerlijk op het water. De gids deed zijn uiterste best om ons van alles te vertellen en onder tussen loodste hij de boot door het riet.

Onderweg kampeerden we nog 2 nachten bij een Balneario, een zwembad gelegen aan een rivier met mooie grote bomen. Wij waren de enigen dus we hadden de plek voor ons zelf. Alleen zat er geen water in het zwembad, jammer. Het werd alleen in de weekends gevuld en dan weer leeggelaten. Toen we de laatste ochtend wakker werden kwam de rivier wel erg dichtbij door de vele regen van die nacht dus zijn we maar gauw vertrokken.

Via het Chicamocha park, een spectaculaire lange en diepe kloof reden we naar Barichara volgens velen het mooiste plaatsje van Colombia, maar dat zeggen ze allemaal. Enkele kilometers voorbij Barichara hebben Joep en Julia een Nederlands stel een camping opgezet alweer 15 jaar geleden. Het was niet makkelijk om er te komen dwars door het koloniale stadje maar het is toch gelukt. Fijne camping met een heerlijk warme douche die vooral door Ad werd gewaardeerd. Met een tuk tuk gaan we naar het stadje en lopen dan naar beneden. Mooi plein met een kathedraal en een heel bijzonder kerkhof. Het leuke aan deze dorpjes is dat er in al die eeuwen helemaal niets veranderd is. Het leven kabbelt hier gewoon rustig voort.

We liepen de Camino naar Guane, een pittige wandeling 7 km omhoog en omlaag over grote ongelijke stenen in deze temperatuur wel een uitdaging. Maar aangekomen in het kleine Guane en het drinken van een mango jugo konden we er weer tegen. We namen afscheid van Joep en Julia die hier in Colombia hun eigen paradijsje hebben opgebouwd.

Zo volgden er nog wat kleine stadjes die het bezoeken waard waren zoals Socorra en Villa de Leyva met een enorm kerkplein en Mongui op 3000m en weer een stuk frisser. Het weer is elke dag anders mede door de ligging in de bergen of op zeeniveau scheelt het al gauw 10 graden.

De vallei de Tenza een weg pal aangelegd naast een rivier met aan 2 zijden oerwoud was prachtig en reden we heen en weer. De weg was op veel plaatsen weggeslagen en we moesten lang wachten tot het sein op groen ging dat we door mochten rijden. Petje af voor de mensen die elke dag weer voor een uitdaging staan om de wegen te repareren en de landslides waar er hier veel van zijn. Alleen hier een slaapplaats vinden was niet eenvoudig. Naast het plein van een dorpje was een stukje onbebouwd terrein, maar aan wie moesten we toestemming vragen? Volgens de buurman was het van de politie. Op het politiebureau durfde niemand toestemming te geven dus dan maar een belletje naar de burgemeester. Die vond het goed…gelukkig. Onderweg passeerden we een thermaalbad die er in deze streek veel zijn. Dat is heerlijk want een douche is even niet voorhanden. Het was heel fris hier hoog in de bergen en toen het zonnetje begon te schijnen vonden we dat wel lekker en hadden we niet in de gaten dat we enorm verbrandden.

We gaan verder terug naar het zuiden en dan weer naar Ecuador. We hebben niet zoveel tijd meer want ons visum loopt binnenkort af. Gelukkig niet komend weekend want dan zijn de grenzen gesloten in verband met de presidentsverkiezingen in Colombia en dan verwachten ze ongeregeldheden.