Peru deel 4 : Machu Picchu

We hadden lang geaarzeld of we naar Machu Picchu zouden gaan want het is een hele onderneming, maar een rondreis door Peru zonder een bezoek aan Machu Picchu is als een taart zonder kers, dus we gingen!

De laatste plaats van de Heilige Vallei is Ollantayboo. Niets vermoedend reden we het kleine oude Incastadje in op weg naar de archeologische opgraving maar er werd gewerkt aan een brug midden in de stad en alle verkeer zat vast. De politie laat gewoon tientallen minibusjes en grote bussen de keitjesweg inrijden en ze moeten maar zien waar ze blijven. Helaas namen we een verkeerde zijstraat in alle paniek en kwam er een vrachtwagen van de andere kant. Help we zaten bijna vast tussen de vrachtwagen en een muur. Aangezien Peruanen enorme ongeduldige chauffeurs zijn begon iedereen zich ermee te bemoeien. Gelukkig loste het zich toch weer op maar ik wilde geen minuut langer in het stadje blijven. We reden over de enorm stoffige weg om het stadje heen naar een restaurant met een prachtig uitzicht op de bergen en dit was een prima plek om de Enjoy een paar dagen rust te geven terwijl wij naar Machu Picchu gingen.

Aangezien Machu Picchu in de bergen van het regenwoud ligt loopt er geen weg heen. Er is wel een spoor en er zijn 2 maatschappijen die hier het treinverkeer verzorgen en samen prijsafspraken maken. Er zijn diverse categorieën treinen van goed tot superluxe. Wij namen de Voyager van Peru Rail in de categorie goed is goed. Mooie nieuwe trein en brandschoon met grote ramen. De rit duurt 1 uur en 40 minuten. We reden constant langs de prachtige Urubamba rivier met enorme rotsblokken en wild water. De natuur wordt steeds groener met mooie bomen met Bromelia’s en andere bloemen. Uiteindelijk komen we aan in Aguas Calientes het meest toeristische dorp allertijden. Vanuit het treinstation loop je zo de toeristenmarkt in en het was nog een heel zoekplaatje om er weer uit te komen. Waarschijnlijk zijn de treinrails hier eerder aangelegd voordat er huizen werden gebouwd want de trein rijdt dwars door het plaatsje en alles is er omheen gebouwd. Hotel viel tegen zoals veel hier meestal tegenvalt.

Bagage weggebracht en in de rij voor een nummertje voor een last minute ticket voor de volgende dag voor MP. Tickets voor MP zijn al maanden on-line uitverkocht maar er zijn er bij dit kantoortje altijd nog een aantal te koop. Om 16.00 u was de uitgifte van de tickets en kon je om de beurt naar binnen voor een ticket. Er zijn diverse circuits, wij kozen voor circuit 2. Geen punt er waren nog kaartjes genoeg. We hadden besloten om niet s’morgens voor dag en dauw te gaan maar om 12.00 u als de grootste drukte weg is (dachten we). Busticket gekocht en de volgende morgen stonden we in de rij voor de bus die ons over een slechte weg via allerlei haarspeldbochten naar boven bracht. Ongelofelijk zo’n slechte weg waar elke dag tientallen bussen omhoog en omlaag rijden en er komen bakken met geld binnen want er komen meer dan een miljoen mensen per jaar.

Boven aangekomen eerst maar even een broodje eten want op de site mag je niet eten en naar het toilet want er zijn geen toiletten meer na de ingang. Bij de ingang kies je het circuit wat je geboekt hebt en ga je naar binnen. Circuit 2 gaat helemaal naar het hoogste platform. Een lange trap met hoge treden, dus je bent bekaf als je boven komt. Gelukkig ligt MP niet zo hoog op 2500m.

Al gauw kom je bij het uitzichtpunt over MP en hier wordt de klassieke foto gemaakt. Waag het niet om over het touwtje te kopen want dan word je teruggefloten. (zoals ik…) Hierna loop je door de oude Inca poort de stad binnen en verspreidt de menigte zich en word het een stuk rustiger. Vooral het uitzicht vanuit de vroegere steenhouwerij waar de blokken steen uit de bergen precies op maat werden gemaakt is prachtig. Er ligt nog een hele voorraad die destijds uit de bergen is gehaald.

Het is vooral de ligging in de bergen in het oerwoud zover van de bewoonde wereld die MP zo mooi maakt. Het is geen wonder dat de geheime stad niet door de Spanjaarden is ontdekt. Je kon er onmogelijk komen en de stad was totaal overwoekerd toen de Amerikaan Hiram Bingham de stad in 1911 ontdekte.

Het was een prachtige dag ondanks de drukte en ook het weer was perfect, geen wolkje aan de lucht. We gingen weer terug naar Aguas Calientes, aten nog een keer bij de Italiaan en dat was niet zo’n goed idee want ik hield er een voedselvergiftiging aan over.

Terug bij de Enjoy bleek het keihard te waaien en overal was rook. Hier worden de velden nog steeds in brand gestoken en staan hele dorpen vol rook, heel vervelend. We vertrekken uit de heilige vallei, we hebben alles gezien en gaan nu door het binnenland richting de kust.