Peru deel 5: Cordilera Blanca en het noorden

We rijden dwars door het land van de oost naar de westkust. Het is een mooie rit door het binnenland met bergen, diepe kloven en kleine dorpjes langs een rivier. De weg is goed en het wordt steeds warmer richting de kust. We kamperen een nacht bij een familie op een veldje en zij zijn zeer verheugd met 5 euro. Ze zegt dat er sinds corona bijna geen toeristen meer komen en verteld dat haar zoon in Spanje is gaan werken omdat er hier voor hem niets valt te verdienen. Je vraagt je toch af waar de mensen hier van leven. Industrie is hier niet dus moet iedereen hier voor zichzelf zorgen. De mensen wonen in lelijke huizen, niks is afgebouwd en overal ligt puin en troep. Ze werken veel en hard op hun landje. De aardappeloogst is pas geweest en de maïs hangt te drogen. Het groen is voor de dieren. Paarden zie je hier niet veel maar iedereen heeft kippen, een paar koeien waar ze mee rond wandelen, een ezel en schapen. Ook kleine varkentjes hebben hier een heerlijk leven en snuffelen vrolijk rond. Uiteraard net als in heel Zuid Amerika heel veel zwerfhonden. Vooral de langharige honden hebben het moeilijk met gras en troep in hun vacht.

Nog een bijzondere overnachtingsplek. Heel moeilijk te vinden een plek in de natuur maar we hebben er een…In heel Peru heb je de doorgaande weg met daaraan huizen en winkels. Bijna nooit een zijweg dus in de natuur slapen is zeldzaam. Het is een plek op een heuvel tussen de grote cactussen met een prachtig uitzicht over de woestijn. Er komt een gehaaid vrouwtje langs met nog 2 tanden die wel in de gaten heeft dat hier vaker Overlanders staan. Ze heeft geen draad meer aan haar lijf en vertelt honderd uit over haar koeien en hoe leuk ze het vindt dat hier vaker mensen komen. Uiteraard vertrekt ze niet zonder een propina en wat fruit.

We dalen steeds verder af want we zijn al een heel eind op weg naar de kust. Hier is een prachtige weg aangelegd dwars door grijze heuvels in de woestijn. De kleur van het zand is lelijk maar de uitzichten met wat mist erbij maken het een sfeervol plaatje. We rijden naar het oerlelijke plaatsje Nasca. We raken al snel verstrikt in de eenrichtingsstraatjes die nooit aangegeven staan en na een paar boodschappen rijden we het stadje uit. Langs de kust komen we weer op de Pan Americana, niet de leukste weg om op te rijden maar het schiet wel lekker op. Veel vrachtwagens met weer ongeduldige chauffeurs.

Hier in de buurt van Nasca zijn tekeningen gemaakt in het zand van de bergen in de woestijn. Je kunt er met een vliegtuigje naar gaan kijken. Je hoort constant het gebrom van de motor wat heel irritant moet zijn voor de inwoners hier. Je kunt ook diverse tekeningen zien vanuit uitkijktorens naast de weg dus we hebben er een goede indruk van gekregen op de grond. Over de herkomst en ouderdom van de tekeningen is nog niet veel bekend.

Een bijzondere plek was Huachina. Hier liggen de hoogste zandduinen van Zuid Amerika met in het midden een meer omringd met palmen. Veel jeugd vindt deze oase spannend want je kunt de duinen beklimmen en dan met een sandboard als een speer weer naar beneden. Met bussen vol kwamen ze aan om met zonsondergang boven op het duin te zitten wachten tot het donker wordt. Het is al licht tot 18.30 u, we zijn al weer een dikke maand verder dan 21 juni. Zogauw het donker wordt vertrekken de bussen weer en hebben wij de oase voor ons zelf en slapen in een rustig straatje.

Nationaal park Paracas is het enige nat. park aan de kust van Peru en is heel mooi. Het is enorm uitgestrekt en je mag er met de auto inrijden en vandaar wandelingen maken. Zandduinen, stranden van rood zand en flamingo’s prachtig. We vinden een mooie plek aan zee waar nog meer overlanders staan. Eindelijk weer eens aanspraak met gelijkgestemden. We ontmoeten een leuk Engels stel met een vrachtwagen en hebben leuke gesprekken. Ook staat er ineens een Nederlander voor de deur die vraagt of we Marieke en Michiel kennen....leuk!

We gaan weer het bergachtige binnenland in over een schitterende super smalle weg langs een rivier. De weg is uitgehakt uit de bergen en je moet goed uitkijken dat je de rotspunten niet raakt anders ben je een stuk van je slaapkamer kwijt en kun je met je voeten buiten slapen. Diepe kloven en nauwe spleten allemaal vormen gemaakt door vele eeuwen kracht van water.

Het is heel moeilijk om informatie te krijgen over de toestand van de wegen. We hebben diverse kaarten die allemaal iets anders aangeven. Maps me zegt weer wat anders en Google maps ook. We vroegen het aan de eigenaar van een hotel waar we een nacht kampeerden en hij vond dat het wel meeviel. We begrepen 70% asfalt 30% ripio….Misschien hebben we het verkeerd begrepen maar het was een drama…Bijna 2 dagen hebben we van het ene gat in het andere gestuiterd. Er werd overal met man en macht aan de weg gewerkt maar zogauw er weer een stuk weg klaar was kwam er weer een stuk van een berg naar beneden. Landslides noemen ze deze enorme stukken zand en rots die over de weg liggen. We kregen medelijden met de wegwerkers want hier is niet tegenop te werken. De hele dag in het stof staan in een warm pak met een helm op, ga er maar aan staan. En dan die ongeduldige Peruanen die nog geen seconde kunnen wachten. Hopeloos, het zijn aardige mensen die Peruanen (vooral de vrouwen) maar die machomannen…zet ze niet achter het stuur want dat is een ramp. Constant toeteren en inhalen liefst met 2 auto’s tegelijk. Maar Ad laat zich niet gek maken en rijdt rustig in zijn eigen tempo verder. De Enjoy doet het prima, op grote hoogte, steile stukken geen probleem. Eindelijk komen we uit bij de Cordilera Blanca, een prachtige bergketen in de Andes met toppen tot 6000m. Jammer dat er zoveel bebouwd is hier en het is overal erg druk. Kampeerplekken vinden is ook hier weer heel moeilijk en het is elke dag weer een zoekplaatje. We gaan weer terug naar de kust over een kronkelende weg met veel haarspeldbochten met overal uitzichten op de besneeuwde toppen van de 6 duizenders.

Terug op de Pan Americana, de weg die we het liefst zoveel mogelijk vermijden. Zoveel vuil heb je nog nooit gezien. Huisvuil en bouwafval ligt metershoog langs de weg. Onbegrijpelijk dat mensen hun mooie land zo kunnen vervuilen. Het stinkt overal en hier en daar wordt het aangestoken en kringelt de rook in je neus. Nee dit is niet leuk meer. Heel af en toe vinden we nog een aardig vissersplaatsje waar we overnachten of lunchen maar Noord Peru is geen streek om lang te blijven.

Dit gebied wordt al vele duizenden jaren bewoond en er zijn hier heel veel archeologische opgravingen. We bezoeken er verschillende o.a. Chan Chan een grote abodebstad waar wel 60.000 mensen hebben gewoond. Museo de Brujo waar piramides zijn gebouwd vele eeuwen geleden. Hier is er eentje geopend en zijn er ongeschonden graven gevonden en zalen met decoraties. Je moet je voorstellen dat dit gebied helemaal woestijn is, dus alles is van zand gemaakt met decoraties gemaakt in het zand en beschilderd. Het zand is grijs/beige dus alles heeft dezelfde kleur. Het hoogtepunt was het museum van de koning van Sipan zoals ze deze man hebben genoemd. Ongelofelijk mooi museum. Dit graf is wereld nieuws geweest toen het werd gevonden. Compleet onbeschadigd. Naast de koning liggen aan 2 zijden wachten met hun honden en lama’s en vrouwen die misschien wel levend zijn mee begraven. Alle goud, sieraden en aardewerk is nog onbeschadigd en hier tentoongesteld. Dat dit bloeddorstige volkeren waren is wel duidelijk als je het verhaal leest. Mensen werden verdoofd met bepaalde kruiden en onthoofd. Hun hart werd uit hun borstkas gehaald en hun bloed opgedronken. Zo offerden ze mensen en dieren om de goden gunstig te stemmen voor een goede oogst of regen. Nogal luguber kijken ze uit hun ogen op de stenen tabletten ….

We besluiten door het tropische binnenland naar Ecuador te rijden en dat was een prima keuze. Het wordt steeds warmer want aan zee is het koel door de invloed van de koude Humbold stroom. 50 tinten groen komen voorbij. Knalgroene rijstterrassen, mango en papayabomen, bananenplanten en prachtige palmen. We rijden langs mooie rivieren waar mensen werken op hun land en in op de rijstterrassen. Er wordt druk geoogst en de zakken rijst liggen klaar om opgehaald te worden naar de fabriek voor verdere verwerking.

Er zit een risico in dat we het laatste stuk niet kunnen rijden want deze weg is onverhard en in slechte staat en kronkelt door de bergen. Gelukkig het gaat goed maar in de regentijd zou ik het niet riskeren, veel steile stukken en dan glibber je naar beneden. We zijn er bijna en na vele bochten en prachtige uitzichten bereiken we het volgende land Ecuador!

We hebben genoten van het zuiden van Peru. Van Cusco met de feesten en klederdrachten en de musea maar Peru is een moeilijk land voor camperaars. Het is meer een backpackerland. Plekken zijn moeilijk te vinden en er is overal stof en herrie. s’Morgens om 5 uur komen de vele tuk tuks al langs scheuren met een luidspreker. Ze verkopen van alles van groenten tot vis. Alles maakt hier lawaai, auto’s toeteren constant. Taxi’s toeteren om aan te geven dat ze leeg zijn en wel een vrachtje kunnen gebruiken. Overal en altijd vrachtwagens en misschien wel het meest irritante zijn de verkeersdrempels de ene nog hoger dan de andere. Je kunt nooit een seconde niet opletten en ontspannen rijden. De wegen zijn beter dan we verwacht hadden. Eten vaak saai kip met rijst is het nationale gerecht.